Patrycja Galicka

P. Patrycja

Poznaj 
 mnie

O mnie

Od ponad 12 lat pracuję w środowisku biznesowym, dzięki czemu dobrze znam realia współczesnego życia zawodowego – jego tempo, wymagania i odpowiedzialność, z jaką mierzą się osoby na różnych stanowiskach. To doświadczenie pomaga mi lepiej rozumieć trudności związane z pracą, stresem czy presją, które często stają się częścią codziennego życia.

 

Wykształcenie i doświadczenie

Jestem psycholożką (Uniwersytet SWPS w Katowicach) w trakcie czteroletniego szkolenia w Szkole Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Uniwersytetu SWPS w Krakowie.

Pracuję z osobami dorosłymi pod stałą superwizją i interwizją.  Należę do Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej.

Doświadczenie kliniczne zdobywałam podczas praktyk w Szpitalu Klinicznym im. Józefa Babińskiego oraz stażu w NZOZ Psychomedic. W pracy gabinetowej wspieram osoby doświadczające m.in. szeroko rozumianego lęku, obniżonego nastroju, trudności w regulacji emocji czy bezsenności.

 

Jak pracuję

Pracuję w oparciu o aktualną wiedzę naukową i sprawdzone metody terapeutyczne. Łączę budowanie bezpiecznej relacji z konkretną i uporządkowaną strukturą terapii, dostosowując sposób pracy do indywidualnych potrzeb i tempa każdej osoby.

W swojej pracy staram się stworzyć przestrzeń opartą na uważności, akceptacji i szacunku, w której można bezpiecznie przyglądać się zarówno codziennym trudnościom, jak i temu, co przez długi czas pozostawało niewypowiedziane.


Co pomagam pielęgnować

Pomagam pielęgnować samoświadomość, uważność i gotowość do przyglądania się swoim myślom, emocjom oraz zachowaniom. Wierzę, że realna zmiana wymaga zarówno zrozumienia, jak i odwagi do przyglądania się trudnym obszarom – tę drogę możemy przejść razem, w tempie, które jest dla nas bezpieczne.

 

Film, który polecam

Milcząca Przyjaciółka (Silent Friend, 2025) – Film pokazuje wartość cierpliwej obserwacji siebie i otoczenia bez potrzeby natychmiastowego zrozumienia czy kontroli. Samo jego oglądanie jest doświadczeniem, a nie czymś, co trzeba analizować. Polecam jako inspirację do zwolnienia tempa i ćwiczenia bycia „tu i teraz”.

Hamnet (2026) – Piękny i wzruszający do łez film, który pokazuje różnicę między unikaniem trudnych emocji a ich przeżyciem i nadaniem im znaczenia. To szczery, ciężki obraz straty – bez upiększania i bez łatwych odpowiedzi. Polecam jako przypomnienie, że żałoby nie da się obejść, można ją tylko przejść.

Zapraszam Cię do wspólnego odkrywania tego co ważne, być może trudne i do lepszego rozumienia siebie.

Umów wizytę u tego terapeuty

Przewijanie do góry